ಕೆಲವು ಜೀವನಾನುಭವಗಳು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತವೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದಾಗಿ ಎದುರಾದ ಕುಟುಂಬದ ದ್ರೋಹ, ಆಸ್ತಿ ವಿವಾದಗಳು, ಆರ್ಥಿಕ ಸಂಕಷ್ಟಗಳು, ಅನಾರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯ ದ್ರೋಹದಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ಯಾರ ಮೇಲಿನ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಬರೆದ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರಗಳು, ಅವುಗಳ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಹಾಗೂ ಅವುಗಳಿಂದ ಕಲಿತ ಜೀವನದ ಪಾಠಗಳು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೂ ಉಪಯೋಗವಾಗಲಿ ಎಂಬ ಆಶಯದಿಂದ ಈ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
2003ರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬದಲಿಸಿದ ಘಟನೆ
ನನ್ನ ತಂದೆ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿ, ಬೆಲ್ಲ ತಯಾರಿಸುವ ದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಮೃತಪಟ್ಟರು. ಆ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ದಿಕ್ಕುತೋಚದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸಿಲುಕಿತು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಿರಿಯ ತಂಗಿಯ ಮದುವೆಯೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಯಿತು. ಅವರ ಮದುವೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಣಕಾಸಿನ ನೆರವಿಗಾಗಿ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಮತ್ತು ಪರಿಚಯಸ್ಥರ ಬಳಿ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಮನವಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆವು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಮುಂದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.
ಕೊನೆಗೆ, ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯರ ಬಳಿ ನನ್ನ ಪಿತ್ರಾರ್ಜಿತ ಆಸ್ತಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಅಡಮಾನವಿಟ್ಟು ಮೂವತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಸಾಲವಾಗಿ ಪಡೆಯಬೇಕಾಯಿತು. ಒಂದು ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಬಿಳಿ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಬರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು.
ಆದರೆ, ಆ ಅವಧಿ ಮುಗಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ, ನಮ್ಮ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಹಾಗೂ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಅವರು ಆ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಹೆಸರಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿಕೊಂಡರು. ಆಗಾಗಲೇ ಭೂ ದಾಖಲೆಗಳು ಡಿಜಿಟಲೀಕರಣಗೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಆ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.
ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ನಂತರ, ನಾವು ಪಡೆದಿದ್ದ ಸಾಲದ ಮೊತ್ತಕ್ಕಿಂತ ದ್ವಿಗುಣ ಹಣವನ್ನು ನೀಡಲು ಸಿದ್ಧವಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಎಷ್ಟೇ ವಿನಂತಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಸಹ, ಅವರು ತಮ್ಮ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಬದಲಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಜೀವನಾಧಾರವಾಗಿದ್ದ ಅದೇ ಆಸ್ತಿ ಅವರಿಗೆ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟರೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಡತನದತ್ತ ತಳ್ಳಿತು.
ಅತ್ಯಂತ ನೋವಿನ ಸಂಗತಿ ಏನೆಂದರೆ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬೇರಾರೂ ಅಲ್ಲ, ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಸ್ವಂತ ತಮ್ಮ. ಕುಟುಂಬದ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗಬಾರದೆಂಬ ಕಾರಣದಿಂದಲೂ, ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಆಟವಾಡಿದ ನೆನಪು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದರಿಂದಲೂ, ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಯಾರ ಮುಂದೆಯೂ ಹೇಳದೆ ಮೌನವಾಗಿ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡೆ.
ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ನಡೆದ ಈ ಘಟನೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಅಳಿಸದ ಗಾಯವನ್ನು ಮೂಡಿಸಿತು. ಚಿಕ್ಕವರು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೆ ದೊಡ್ಡವರು ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ದೊಡ್ಡವರೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೆ, ಚಿಕ್ಕವರು ಯಾರನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕು?
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ನಡೆದರೂ, ಕುಟುಂಬದ ಬಾಂಧವ್ಯಕ್ಕೆ ಗೌರವ ನೀಡಿ ನಾವು ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ, ಆ ಘಟನೆ ನನಗೆ ಜೀವನದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಲಿಸಿತು: ಕೆಲವು ಗಾಯಗಳು ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವು ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೇ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
2017ರಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿತು
ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ತೀವ್ರ ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದಾಗ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಭರಿಸಲು ಉಳಿದಿದ್ದ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಗುತ್ತಿಗೆಗೆ ನೀಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಪಡೆಯಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎದುರಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಯೂ ನಮಗೆ ನಿರಾಸೆಯೇ ಕಾದಿತ್ತು. ಕೇವಲ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ತಪ್ಪಾದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಿಂದ ಚಕ್ರಬಡ್ಡಿಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿ, ನೀಡಿದ್ದ ಮೊತ್ತದ ಆರು ಪಟ್ಟು ಹಣವನ್ನು ವಸೂಲಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಗುತ್ತಿಗೆಯ ಅವಧಿಯನ್ನೂ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಏಕಪಕ್ಷೀಯವಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿದರು.
ನಮ್ಮ ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ನೆರವಾಗಿದ್ದರು ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ವಾದವಿವಾದ ಮಾಡದೆ, ಅವರು ಕೇಳಿದಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಪಾವತಿಸಿದೆ. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಮೌನವೂ ನಮಗೆ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಜೀವನ ಸತ್ಯ ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರಿವಾಯಿತು.
ಆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಹಲವರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿದೆ. ಜನಪ್ರಿಯ ಕ್ರೌಡ್ಫಂಡಿಂಗ್ ವೇದಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನಿಗಳನ್ನೂ ಸಂಪರ್ಕಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿಂದಲೂ ಯಾವುದೇ ಸಹಾಯ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಆನ್ಲೈನ್ ಸಾಲಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಆ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿಸಿತು.
ನನ್ನ ತಾಯಿ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ನಿಂದ ನಿಧನರಾದರು. ಅವರ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರದ ದಿನವೇ, ನಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ವಿವರಿಸಿದರೂ ಪರಿಗಣಿಸದೆ ಒಬ್ಬರು ಬಾಕಿ ಹಣವನ್ನು ವಸೂಲಿ ಮಾಡಿದರು. ಅಂದು ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಖರ್ಚು ಮಾಡಲು ಸಹ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಣ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆ ದಿನವನ್ನು ನಾನು ಇಂದಿಗೂ ಮರೆತಿಲ್ಲ.
ತಾಯಿಯ ನಿಧನದ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹದಗೆಟ್ಟಿತು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಮೂರು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಈಎಂಐಗಳನ್ನು ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಪಾವತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಆರಂಭವಾದ ನಿರಂತರ ದೂರವಾಣಿ ಕರೆಗಳು, ಅವಮಾನಗಳು, ಬೆದರಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಕಿರುಕುಳಗಳು ನಾನು ಸಹಿಸಬಹುದಾದ ಮಿತಿಯನ್ನು ದಾಟಿದ್ದವು.
ಆ ಘಟನೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಮಾನವೀಯತೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹಣಕ್ಕೆ ಮೌಲ್ಯವಿದೆಯೇ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.
2022ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ ಚೂರಾಯಿತು
ನನ್ನ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ನೋಂದಣಿ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಬಹಳ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹನಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡ. ಆದರೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಡಬೇಕಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಚೆಕ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ. ಅವನನ್ನು ನಂಬಿ ಆ ಚೆಕ್ನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಬೌನ್ಸ್ ಆಯಿತು.
ಆ ನಂತರ ಆ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಸೌಜನ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದರೂ ಯಾವುದೇ ಸ್ಪಂದನೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮೊರೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ನನಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಯೂ ನನಗೆ ನ್ಯಾಯ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ.
ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ನೋವು ತಂದ ಸಂಗತಿ ಏನೆಂದರೆ, ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ನನಗೆ ಆತ್ಮೀಯನಾಗಿದ್ದ ವಕೀಲರೂ ಕೂಡ ಆ ಪ್ರಕರಣದ ವಿಚಾರಣೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿಳಂಬ ಮಾಡಿದರು. ನಂತರ ಅವರು ಎದುರಿನವರ ಜೊತೆ ಕೈಜೋಡಿಸಿದ್ದರೆಂದು ತಿಳಿಯಿತು.
ಆ ವಿಳಂಬದಿಂದ ಚೆಕ್ ಬೌನ್ಸ್ ಪ್ರಕರಣ ಹೂಡಲು ಇದ್ದ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಅವಧಿಯೇ ಮುಗಿದುಹೋಯಿತು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಬರಬೇಕಿದ್ದ ಹಣವೂ ಕೈಗೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ವಕೀಲರ ಮೇಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ನಂಬಿಕೆಯೂ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಕುಸಿದುಬಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಆ ಹಣದ ಆಸೆಯನ್ನೇ ಬಿಡಬೇಕಾಯಿತು.
ಈ ಘಟನೆ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಮಾನಸಿಕ ಆಘಾತವಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೋಸವೂ ನನ್ನ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಜನರ ಮೇಲಿದ್ದ ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಸಹ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಸಿತು.
ಈ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳು ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ನಡೆದದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕುಗ್ಗಿಹೋದೆ. ತೀವ್ರ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡದಿಂದ ನನಗೆ ಅಧಿಕ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ಉಂಟಾಯಿತು. ಈಗ ದಿನನಿತ್ಯದ ಸಣ್ಣ ಒತ್ತಡವೂ ನನ್ನ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಗಂಭೀರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿದೆ. ವೈದ್ಯರ ಸಲಹೆಯಂತೆ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಔಷಧಿ ಸೇವಿಸಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆ.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಸಹ ಹಣ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನವೂ ಔಷಧಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬಾರದು ಎಂದು ವೈದ್ಯರು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ—ಹಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಔಷಧಿ ಕೊಳ್ಳಲಾಗದು; ಔಷಧಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜೀವವೇ ಉಳಿಯದು ಎನ್ನುವಂತಾಗಿದೆ.
ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಆತ್ಮೀಯರಾದ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ತುರ್ತು ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಅಗತ್ಯವಾಯಿತು. ನಾನು ಆಸ್ತಿ ಮಾರಿದಾಗ ಬರಬೇಕಿದ್ದ ಹಣ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಆಗ ಸುಮಾರು ನಲವತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳಲ್ಲೇ ಆ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಆ ಹಣ ಸಿಗದ ಕಾರಣ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮುಂದೂಡಬೇಕಾಯಿತು. ಚಿಕಿತ್ಸೆ ತಡವಾದಂತೆ ಆರೋಗ್ಯದ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಹೆಚ್ಚು ಗಂಭೀರವಾಯಿತು. ಈಗ ಅದೇ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಸುಮಾರು ಹನ್ನೆರಡು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ವೈದ್ಯರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೂ ತಡವಾದರೆ ಪ್ರಾಣಾಪಾಯದ ಜೊತೆಗೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ನಂತಹ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ಉಂಟಾಗುವ ಅಪಾಯವಿದೆ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಸಣ್ಣದಾಗಿದ್ದ ಸಮಸ್ಯೆ ಈಗ ದೊಡ್ಡ ಅನಾಹುತವಾಗುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ.
ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಅನುಭವಿಸುವ ನೋವನ್ನು ನೋಡಲು ನನಗೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಆಹಾರವನ್ನು ಈಗ ತಿನ್ನಲಾರರು. ಬಹುತೇಕ ಪ್ರತಿದಿನ ದ್ರವಾಹಾರವನ್ನೇ ಸೇವಿಸಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅನ್ನಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುವುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಅನ್ನ–ಸಾಂಬಾರ್–ತರಕಾರಿಯನ್ನು ಮಿಕ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ನುಣ್ಣಗೆ ರುಬ್ಬಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ.
ಯಾವುದೇ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಹೋದರೂ, ಎಷ್ಟೇ ಹಸಿವಿದ್ದರೂ ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬ ತಿನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನೂ ತಿನ್ನಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.
ನಾನು ಮಾತ್ರ ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿನ್ನಬಲ್ಲೆ. ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿರುವ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ತಿನ್ನಬೇಕಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅನುಭವಿಸುವ ನೋವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ನನಗೆ ಅಸಹ್ಯವಾಗುವಷ್ಟು ಬೇಸರವಾಗುತ್ತದೆ.
"ಸಮಯಕ್ಕೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿಸಲು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಈ ಬದುಕು ನಿನಗೆ ಏಕೆ?" ಎಂದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೇ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.
ಕರುಣೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಸಹಾಯ ಕೊನೆಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಹೋರಾಟವಾಯಿತು
ನನ್ನ ತಂದೆಯವರು ನಿಧನರಾದ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದಿಕ್ಕುತೋಚದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿತು. ಉದ್ಯೋಗದ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ಮನೆಯಲ್ಲಿರದೆ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಪಾರಂಪರಿಕ ಜಮೀನನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜೀವನೋಪಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ಬಂದು, ನಮ್ಮ ಜಮೀನನ್ನು ಉಚಿತವಾಗಿ ಕೃಷಿ ಮಾಡಲು ಕೊಟ್ಟೆವು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಅವರು ದುರುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಆ ಜಮೀನನ್ನೇ ತಮ್ಮದಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳತೊಡಗಿ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಮ್ಮ ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು.
ಆ ಜಮೀನು ನಮ್ಮ ವಂಶಪಾರಂಪರಿಕ ಆಸ್ತಿ. ಕಂದಾಯ ದಾಖಲೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲೇ ಇವೆ. ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಕಾರವೂ ಅದರ ಯಜಮಾನ ನಾನು. ಆದರೂ ನನ್ನದೇ ಜಮೀನಿನೊಳಗೆ ಕಾಲಿಡದಂತೆ ನನ್ನನ್ನೇ ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಸೌಜನ್ಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆ ಜಮೀನನ್ನು ತಮ್ಮ ಹೆಸರಿಗೆ ನೋಂದಾಯಿಸಿಕೊಡಬೇಕು ಎಂದು ಒತ್ತಡ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಅವರು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಒಪ್ಪದಿದ್ದರೆ ಪ್ರಾಣಾಪಾಯ ಉಂಟುಮಾಡುವ ರೀತಿಯ ಬೆದರಿಕೆಗಳನ್ನೂ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ನನ್ನ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲೇ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾ, ಅದೇ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ನನಗೇ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಕಹಿ ಅನುಭವವಾಗಿದೆ.
ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮೊರೆ ಹೋದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಯೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ನ್ಯಾಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಪ್ರಕರಣ ನಡೆಸಲು ಬೇಕಾದ ಶುಲ್ಕವನ್ನು ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಡ್ಡಿಗೆ ಸಾಲವನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಆದರೂ ಕಾಲ ಮಾತ್ರ ಕಳೆಯಿತು; ಸಮಸ್ಯೆ ಮಾತ್ರ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯಿತು.
ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವಕೀಲರ ವರ್ತನೆ ನನಗೆ ತೀವ್ರ ನಿರಾಶೆ ತಂದಿತು. ಒಬ್ಬ ವಕೀಲರು ನನಗೆ, "ನಿನ್ನ ಜಮೀನನ್ನು ನನ್ನ ಹೆಸರಿಗೆ ನೋಂದಾಯಿಸಿ, ನಾನು ಕೇಳುವಷ್ಟು ಶುಲ್ಕ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ಆಗುತ್ತದೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅವರು ಯಾವ ಕಾನೂನಿನ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಆ ಮಾತು ಹೇಳಿದರು ಎಂಬುದು ಇಂದಿಗೂ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲ.
ಒಂದೆಡೆ ಸಾಲದ ಹೊರೆ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ನನ್ನದೇ ಆಸ್ತಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಟ. ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕುಗ್ಗುತ್ತಾ, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ನಲುಗುತ್ತಾ, ಆರೋಗ್ಯವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯ ಯಾವಾಗ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಇಂದಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಉಳಿದಿರುವ ಈ ಜಮೀನೇ ಈಗ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಏಕೈಕ ಆಧಾರ. ಇದರಿಂದಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಆದಾಯವೂ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಇದನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ, ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತೆ ಶೂನ್ಯದಿಂದ ಬದುಕನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತದೆ.
ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಈ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಕೈಬಿಡಬಾರದು ಎಂದು ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಬೇರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿದೆ. ಈ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ತೆರೆ ಎಳೆಯಲು, ಇದನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದಂತೆಯೇ ಭಾವಿಸಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವುದೇ ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರವೋ ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ.
ಒಂದು ವೇಳೆ ಆ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡದಿಂದಾದರೂ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗಬಹುದೇನೋ. ಉಳಿದ ಬದುಕನ್ನಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಕಳೆಯಬಹುದೇನೋ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಹೋರಾಡಲು ಆಗದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದು ಸಮಾಜ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ನಾಳೆ ನಾನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಾನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಇದೇ ಸಮಸ್ಯೆ ನನ್ನ ಕುಟುಂಬವನ್ನೂ ಕಾಡುವ ಭಯವಿದೆ.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪರಿಹಾರ ಇರಬಹುದೇನೋ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಜಮೀನು ಅಲ್ಲ, ಅದರ ಮೌಲ್ಯದ ಹಣವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಆ ಜಮೀನಿನ ಮೌಲ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಮೊತ್ತವನ್ನು ನೀಡಿ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಅಂತ್ಯ ಮಾಡಬಹುದೇ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೂ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕು, ಆರೋಗ್ಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಲದ ಹೊರೆಯ ನಡುವೆ ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಆರ್ಥಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಲ್ಲ.
ಹೀಗಾಗಿ ಇಂದು ನಾನು ಎರಡು ದಾರಿಗಳ ನಡುವೆ ನಿಂತು, ಯಾವುದು ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯದೆ ತಲ್ಲಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಒಂದು ದಾರಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ನೀಡಬಹುದು. ಇನ್ನೊಂದು ದಾರಿ ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬಹುದು. ಈ ಎರಡರಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಸರಿಯಾದ ದಾರಿ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇಂದಿಗೂ ನನಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.
ಈ ಪಯಣ ನನಗೆ ಕಲಿಸಿದ ಪಾಠ
ಕರುಣೆಯಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಗೆ ವಿವೇಕವೂ ಜೊತೆಯಾಗಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಅವು ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಹೊರುವ ಭಾರವಾಗಬಹುದು. ಹಾಗೆಯೇ, ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅತ್ಯಂತ ಆತ್ಮೀಯರೆಂದೇ ಭಾವಿಸಿದವರೇ ಎಂದಿಗೂ ಮಾಸದ ಗಾಯಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಅನುಭವ ನನಗೆ ಕಲಿಸಿದೆ.
ಆದರೂ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾನು ಯಾರ ಮೇಲೂ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅನುಭವ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಬದುಕಿನ ಒಂದು ಪಾಠವಾಗಲಿ ಎಂದಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಆಶಯ. ಹಾಗಾದರೆ ನನ್ನ ಅನುಭವಕ್ಕೂ ಒಂದು ಅರ್ಥ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗುತ್ತದೆ.
ಕೊನೆಗೆ ಉಳಿದದ್ದು ದಣಿದ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ಎದುರಾದ ಮೋಸಗಳು, ಅನಾರೋಗ್ಯ, ಸಾಲದ ಹೊರೆ, ಅವಮಾನಗಳು, ಭಯಗಳು, ನಂಬಿಕೆದ್ರೋಹಗಳು... ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಇಂದು ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದಣಿದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿವೆ.
ಇಂದು ನನ್ನನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಆಸ್ತಿಯ ವಿಚಾರವೂ ಅಲ್ಲ, ಹಣದ ವಿಚಾರವೂ ಅಲ್ಲ. ನನಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುವ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಚಿಂತೆಯಾಗಿದೆ.
ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ನನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ನಷ್ಟವಾದರೆ, ಅದು ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರವೇ? ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಈ ಹೋರಾಟವನ್ನೇ ಮುಂದುವರಿಸಿ ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ, ಅದು ಸರಿಯೇ? ಈ ಎರಡು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ನಡುವೆ ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ಮೌನವಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ಬಹುಶಃ ನಾನು ಕಾಣದಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ನಿಮಗೆ ಕಾಣಬಹುದು. ನಾನು ಯೋಚಿಸದಿರುವ ಯಾವುದಾದರೂ ಪರಿಹಾರ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರಬಹುದು.
ನೀವು ನನ್ನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರೆ... ಯಾವ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಿರಿ?